Na een veelbelovende voorbereiding tegen verschillende hoofdklasseploegen heeft Vroomshoopse Boys JO13-1 twee lastige wedstrijden achter de rug. De laatste oefenwedstrijd tegen De Zweef ging met 3-2 verloren, waarna FC Ommen bij de start van de competitie met 1-6 te sterk bleek. Twee teleurstellende uitslagen, maar wie alleen naar het scorebord kijkt, mist een belangrijk deel van het verhaal. Er zit goed voetbal in dit nieuwe team. En minstens zo belangrijk: ook wanneer het tegenzit, blijft de ploeg voor elkaar werken. Juist dat leverde na de wedstrijd tegen Ommen een bijzonder compliment op.

De Zweef als laatste graadmeter

De laatste oefenwedstrijd tegen De Zweef uit Nijverdal was opnieuw een mooie test tegen een hoofdklasseploeg. Door enkele afwezigen trad de Boys aan in een aangepaste samenstelling, aangevuld met gastspelers Sem Bokhove en Sven Kamermans. Op het kunstgras waren de verhoudingen behoorlijk in evenwicht.

Na twaalf minuten opende Steff Schutte de score. Vanaf de linksbackpositie kon hij met een afvallende bal naar voren en haalde hij verwoestend uit. Een mooie beloning, maar door twee ongelukkige momenten achterin draaide De Zweef de stand voor rust om.

Zeven minuten na de hervatting kwam de Boys weer langszij. De tegenstander kreeg de bal niet goed weggewerkt, waarna Ian Huisman vanaf rechts fraai over de keeper schoot: 2-2. Toch viel de beslissing aan de andere kant. Na balverlies achterin profiteerde De Zweef en werd het 3-2.

Ondanks de nederlaag waren er goede dingen te zien. Vooral het middenveld speelde sterk en bood een stevige basis voor het samenspel. Achterin ontbrak soms de rust en voorin lukte het niet altijd om een goede aanval ook een passend vervolg te geven. De Boys deed voetballend zeker niet onder voor De Zweef, maar kreeg wel een duidelijke les mee: zorgvuldig omgaan met de bal is minstens zo belangrijk als het initiatief nemen.

FC Ommen – een uitslag die niet alles vertelt

Een week later begon op sportpark De Bosrand de competitie tegen FC Ommen. De laaghangende zon, een vrijwel wolkenloze lucht en wat dauw op het kunstgras zorgden voor een mooie voetbalochtend. De voorbereiding was goed. Trainer Niels Pierik nam de afspraken duidelijk door en assistent-trainer Tigo Nieboer hielp de ploeg tijdens de warming-up snel de juiste scherpte te vinden.

Helemaal compleet was de Boys niet. Verschillende spelers waren geblesseerd of konden maar een deel van de wedstrijd spelen. Daarom sloten Daan Haverkort en de jonge Nout Jasper uit JO11-1 aan. Het betekende dat er opnieuw geschoven moest worden om een passende bezetting te vinden.

De eerste helft begon redelijk gelijkwaardig. Aan beide kanten waren de passing en de aannames soms onnauwkeurig, maar de Boys liet ook goede fases zien. De ploeg kwam steeds beter aan voetballen toe en kreeg over de eerste helft genomen meer mogelijkheden. Ommen bleef ondertussen gevaarlijk wanneer het kon doorbreken. Kian Snijders voorkwam met een sterke redding op een doorgebroken aanvaller een vroege achterstand.

In de 25e minuut was het alsnog raak voor de bezoekers. Na een doorbraak werd een vrijstaande medespeler voor het doel bereikt, die de 0-1 kon binnentikken. Een vervelende ruststand, want het veldspel gaf de Boys voldoende reden om te blijven geloven in een beter resultaat.

Na rust volgde helaas opnieuw een tegenvaller. Een ongelukkige terugspeelbal kwam bij een aanvaller van Ommen terecht, waarna het 0-2 werd. Ook de derde treffer viel aan de verkeerde kant. Tot aan die 0-3 was het veldspel nog grotendeels gelijkwaardig, maar Ommen ging veel beter om met de mogelijkheden die het kreeg.

Daarna werd het voor de Boys echt moeilijk. De wissels pakten niet uit zoals gehoopt en vooral centraal achterin verdween de samenhang. Met een gewijzigde bezetting en spelers die beperkt inzetbaar waren, bleek het lastig om de juiste balans vast te houden. Dat kan gebeuren, zeker bij een ploeg die nog maar kort in deze samenstelling speelt.

De spelers bleven vechten en probeerden de achterstand te herstellen, maar gingen daarbij soms te veel zelf oplossen. Juist daardoor werd het moeilijker om elkaar te vinden. De bal bleef minder goed in de ploeg, het overzicht verdween en voorin ontstond te weinig dreiging. Ommen profiteerde van de ruimte en liep verder uit.

Wat niet verdween, was de wil om er samen iets van te maken. Zelfs bij een 0-6 achterstand bleef de ploeg strijden voor een doelpunt. Er werd niet op elkaar gemopperd of gescholden. De spelers bleven elkaar positief aanmoedigen en gaven niet op. Het voetbal liep niet zoals gehoopt, maar aan de inzet voor elkaar lag het niet.

In de slotfase kreeg die volharding nog een mooie beloning. Na een pass van Gijs Westerik haalde Daan Haverkort vanaf rechts, rond de rand van het strafschopgebied, hard uit. De bal vloog over de keeper het doel in: 1-6. Een fraaie treffer voor Daan en een beloning voor een team dat tot het einde bleef proberen de achterstand te verkleinen.

Ommen won uiteindelijk verdiend, vooral door het verschil in de tweede helft. Toch was de eindstand geflatteerd. Het verschil van vijf doelpunten deed geen recht aan de verhoudingen vóórdat de wedstrijd de Boys uit handen glipte.

Na afloop kwam de coach van FC Ommen speciaal naar de kleedkamer van de Boys om de spelers een compliment te geven. Het was hun opgevallen dat de ploeg ondanks de grote achterstand positief bleef en tot het laatste moment voor een doelpunt vocht. Een mooi gebaar van de tegenstander en een compliment dat misschien wel meer zegt over dit team dan de uitslag.

Samen de volgende stap zetten

Deze wedstrijden laten zien hoe dicht goed voetbal en een lastige uitslag soms bij elkaar liggen. In de voorbereiding bood de Boys prima weerstand aan hoofdklassers. Ook tegen De Zweef was het verschil klein. Dat geeft vertrouwen, maar maakt een wedstrijd tegen een ploeg uit de eerste klasse niet vanzelf gemakkelijker. Iedere wedstrijd vraagt opnieuw om concentratie, samenspel en onderlinge afstemming.

De belangrijkste les ligt dan ook niet bij één speler of één wissel. Voetballend moet de ploeg leren om ook na een tegendoelpunt de rust en de organisatie vast te houden. Aanspeelbaar blijven, de oplossingen samen zoeken en niet allemaal tegelijk de wedstrijd willen herstellen. Zeker wanneer verdedigers één-op-één komen te staan, is de ondersteuning vanuit de rest van de ploeg belangrijk.

Tegelijkertijd liet de Boys zaterdag zien dat een andere belangrijke basis al aanwezig is: de spelers blijven achter elkaar staan. Geen verwijten, maar positieve aanmoedigingen. Niet opgeven bij een grote achterstand, maar samen blijven strijden. Dat is iets om als team trots op te zijn.

Niels en zijn spelers hebben in de eerste weken al laten zien hoeveel vooruitgang er mogelijk is. Die ontwikkeling is niet ineens verdwenen door twee nederlagen. Het sterke middenveld, de goede combinaties en de mooie doelpunten blijven aanknopingspunten om verder op te bouwen.

De start had de Boys zich anders voorgesteld. Maar het mooiste van afgelopen zaterdag stond niet op het scorebord: dit nieuwe team bleef een team, ook toen het tegenzat. Met die instelling ligt er een goede basis om samen de volgende stap te zetten.