JO13-1 speelt spectaculaire wedstrijd tegen Gramsbergen

Afgelopen zaterdag speelde Vroomshoopse Boys JO13-1 thuis tegen Gramsbergen. Een wedstrijd waarin werkelijk alles zat: dominantie, onverwachte tegengoals, een comeback, spanning en een zonovergoten decor dat totaal niet paste bij het winterse veld. Bij de aftrap lag er namelijk nog een lichte, witte laag over het veld. De grond was op sommige plekken nog wat hard, de lucht strakblauw. Terwijl de zon steeds hoger kwam, veranderde het veld langzaam van winters wit naar helder groen. Het werd steeds meer ideaal voetbalweer.

Opstelling Vroomshoopse Boys JO13-1

Doel: Tygo Luchies
Verdediging: Joël Brakert, Stijn Westerik, Levi Dubbink, Steff Schutte
Middenveld: Gijs Westerik, Joris Ekkel, Quint Kloosterman
Aanval: Sem Bokhove, Hidde Bosch, Kian Snijders
Wissels: Jayden Bolhoeve, Babet Karsten
Afwezig/geblesseerd: Ian Huisman

Eerste helft – Boys domineert en maakt het spel

Vanaf de eerste minuut waren de Boys duidelijk de sterkere ploeg. Ze domineerden het balbezit, zetten Gramsbergen vast op eigen helft en lieten de bal goed rondgaan. De opbouw was verzorgd en het spel werd geduldig verplaatst van flank naar flank. Alleen in de eindfase was de passing af en toe wat slordig, waardoor de verdiende voorsprong nog even uitbleef. Gramsbergen kwam nauwelijks aan voetballen toe en leek de eerste helft vooral bezig met tegenhouden. In de twintigste minuut viel het doelpunt waar iedereen al op wachtte. Uit een corner ontstond een stevige scrimmage. De bal bleef hangen, stuiterde tussen meerdere spelers, maar Quint Kloosterman was bij de les en schoot in de draai de 1-0 binnen. De 1-0 was meer dan terecht. Tot dan toe kwam Gramsbergen weinig aan spelen toe. In de absolute slotseconde van de eerste helft gebeurde het ondenkbare. Gramsbergen profiteerde van een ongelukkig moment achterin. De rechtsbuiten van Gramsbergen kreeg veel ruimte, maar in de hoek van het veld en vlak bij de cornervlag verwacht je normaal gesproken geen direct gevaar. Een schot op goal – of was het een voorzet? – we zullen het nooit zeker weten, maar de bal viel net onder de lat in het doel. Onhoudbaar voor keeper Tygo. Als dit een bewust schot op doel was, dan mag het met recht een werelddoelpunt genoemd worden. De Boys deden zichzelf hiermee tekort en de ploeg van trainer Niels Pierik ging met een kater de kleedkamer in. Een zuur tegendoelpunt na een volledig gecontroleerde helft.

Tweede helft – chaos, fouten en karakter

In de rust werd niet meer stilgestaan bij het tegendoelpunt. Focus vooruit: gewoon het spel weer oppakken en doelpunten scoren. Na het gebruikelijke ritueel in de rust – iedereen de handen op elkaar, een laatste peptalk van Niels en een luid “kom op Boys!” – ging iedereen weer het zonnige maar ook koude veld op. Het beginsignaal had nauwelijks geklonken, of Gramsbergen kwam al op voorsprong. In de eerste tien minuten van de tweede helft ging het mis in de verdediging. De zo sterk ogende verdediging, die in de eerste drie wedstrijden de nul wist te houden, was nu kwetsbaar. De Boys gaven twee doelpunten weg na fouten in de opbouw, waardoor Gramsbergen ineens met 1-3 voor stond. Beide goals werden hoog ingeschoten, net onder de lat en buiten bereik van keeper Tygo. Ook het inkijken tegen de lage zon hielp Tygo niet mee. Het was een onverklaarbare zwakke fase, compleet in tegenstelling tot de rest van de wedstrijd. Er ontstond veel onrust en er werden onnodige fouten gemaakt. Trainer Niels moest ingrijpen met wat wissels. Deze tactische wijzigingen brachten de rust terug en de Boys konden vanuit een stabiele basis de jacht openen op de aansluiting. De Boys richtten zich op en begonnen aan een sterke fase. Er werd al snel 1-op-1 gespeeld achterin en Stijn mocht zich naast de spits gaan melden. Deze extra spits zorgde voor meer gevaar voorin. Na een rommelige situatie in de zestien bleef Stijn Westerik het meest alert: zijn eerste poging werd nog gekeerd door de lat, maar dat bleek eigenlijk een assist op zichzelf te zijn. Hij tikte zijn eigen schot op de lat daarna zelf hard in: 2-3. Halverwege de tweede helft viel de verdiende gelijkmaker. De grensrechter van Gramsbergen vlagde voor buitenspel, maar de scheidsrechter beoordeelde anders. Het was wederom Stijn die de bal mocht binnenschieten. Hij kreeg de bal in de diepte mee, kapte de keeper uit en schoot kalm raak. Doordat je vol op de aanval richtte, gaf je achterin met 1-op-1 veel ruimte weg. Vlak voor tijd moest Quint nog ingrijpen bij een doorgebroken speler. Hij trok hem vol aan het shirt. Dit was ook nodig en deze noodrem zorgde alleen voor een vrije trap. Dit was een grote opluchting en de vrije trap bleek ongevaarlijk. De eindsprint van beide ploegen leverde geen doelpunten meer op, waardoor het duel eindigde in een spectaculaire 3-3.

Conclusie – sterke wedstrijd met één zwakke fase

Het is zonde dat één slechte fase de winst kostte, maar de manier waarop het team zich herpakte was indrukwekkend. Er werd goed gevoetbald, veel strijd geleverd en opnieuw lieten de Boys zien dat ze naast goed voetbal ook kunnen terugknokken na een mindere fase in de wedstrijd. Een punt met een verhaal en veel emoties. Emoties die deze sport zo mooi maken.